خاله سوسکه

قيچي را بايد کشت. من امروز صبح تمام ارزشهايي را که به خاطر آنها زنده ام روي يک قطعه کاغذ چسبناک زردرنگ نوشتم و آنرا به لبهء تختم چسباندم . همينطور از صبح به زمينهء زرد کاغذ پشت ارزشهاي زندگي ام خيره شده بودم که ناگهان قيچي سياه جامدادي دسته هايش را دور انگشتان من حلقه کرد و دست ديگرم را مجبور کرد تکه کاغذ زرد را بردارد و در روز روشن روبروي چشمان ترسيدهء من ارزشهاي زندگي من را روي آن قرچ قرچ ريز ريز کرد. قيچي را بايد کشت.

به قيچي خيره شده ام و فکر مي کنم چگونه او را بکشم. نوک تيغه هايش را به سمت دل من نشانه رفته است و همينطور که دسته هايش را دور انگشتانم گره زده است بازوي مرا عقب جلو مي برد. ظاهرا قيچي مي خواهد مرا خود کشي کند، ولي من هنوز کاغذ زرد را فراموش نکرده ام. کاغذ زرد به خاطر اينکه ارزشهاي زندگي من را نشان مي داد به دست قيچي قطعه قطعه شد. من تا زماني که انتقام او را نگيرم اجازه نمي دهم قيچي مرا خودکشي کند : دستم را از خودم دور مي کنم، و قيچي دستم را رها مي کند. ارزشهاي زندگي ام را روي کاغذ زرد چسبناک ديگري مي نويسم و آن را به لبهء تختم مي چسبانم تا دوباره همهء آنها را بخوانم.

قيچي دوباره حمله مي کند. اين بار تيغه هايش را باز کرده است تا مرا در خودش ضرب کند. تيغه هايش را جرنگ جرنگ به هم مي کوبد و باز مي کند. قبل از آنکه به خودم بيايم کاغذ زرد را ريز ريز مي کند و دوباره خودش را به سمت من نشانه مي رود. من تصميم مي گيرم به او بي محلي کنم تا حوصله اش سر برود و به سر جايش در جامدادي برگردد.

قيچي در من فرو مي رود. قيچي مرا مي چيند، و سپس مرا خودکشي مي کند. قيچي با افتخار روي دل من مي ايستد، و حمام خون مي گيرد. قيچي قرمز مي شود، و بالاخره انگشتان مرا رها مي کند. قبل از اينکه چشمهاي من براي هميشه بسته شود قطعه هاي ريز ريز شدهء کاغذهاي زرد را مي بينم. من بايد انتقام کاغذ زرد را بگيرم. من نمي توانم خودکشي شوم. من زمان را بر مي گردانم.

دستم را از خودم دور مي کنم. همينطور که انگشتانم را در چشمهايش فرو کرده ام تيغه هايش را به هم مي فشارم. من قيچي را در جامدادي مي گذارم. کاغذ زرد چسبناکي بر مي دارم و آن را به کنارهء تختم مي چسبانم. روي آن نوشته شده است :‌ قيچي را بايد کشت...

پيرمرد چيني در خواب ديد که پروانه اي شده است که مي خوابد و در روياي خود انسان مي شود. از آن روز به بعد هيچگاه نفهميد پروانه اي است در روياي يک انسان، يا انساني است که در خواب پروانه بوده است...

از خواب پريدم. چشمهايم را که باز کردم يادم آمد من که پرنده نيستم، و باز روي تختم افتادم. دوباره به خواب رفتم،‌ و باز يادم رفت که من پرنده نيستم، و باز پرواز کردم.

وسطهاي شب يکي از آرزوهايم را ديدم، نشسته بود روي شنهاي گرم ساحل، روبروي درياي بي موج، در يک شهر کوچک خيلي خيلي سبز پشت يک کوه بلند. آرزوي کوچکي بود که شايد چند سال پيش خيلي دوستش داشتم، ولي او را هم مانند خيليهاي ديگر فراموش کرده بودم. سري تکان داديم که يعني سلام، و کمي کنار رفت، که يعني بيا کنارم بنشين. با انگشتهاي ظريفش لاي شنها دنبال ريگ مي گشت، و ريگها را يکي يکي پرت مي کرد توي دريا. با نگاهش ريگها را دنبال مي کرد و هر بار که ريگ به سطح آب دريا مي خورد انعکاس لرزش آب را در چشمهاي زيبايش مي ديدم. آرزو هنوز هم مثل هميشه زيبا بود.

با گوشهء چشمش يک نگاه عجيبي به من کرد، که يعني چرا مرا فراموش کردي. سرم را برگرداندم، که يعني خودت مرا دوست نداشتي. پوزخند زد، که يعني خودت هم خوب مي داني که من هميشه دوستت داشتم، ولي نه آنگونه که تو مي خواستي. دوردست را نگاه کردم، که يعني تو هيچ چيزي از دوست داشتن نمي داني. او هم به بي نهايت خيره شد، در جهتي ديگر، که يعني ما ديگر حرفي براي گفتن نداريم، چون راههايمان از هم جداست.

ساعتم را نگاه کرد، که يعني مگر تو نبايد به واقعيتِ خودت برگردي؟ ساعتم را در دريا انداختم، که يعني بهانه نگير. از جايم بلند شدم، که يعني نترس، تو را تنها مي گذارم. باز با چشمهاي جادوگرش به من خيره شد، و حتي يک بار هم پلک نزد، که يعني هنوز هم مرا دوست داري؟ سرم را پايين انداختم،‌ که يعني جوابش را خودت مي داني. همينطور که دور مي شدم به او فکر مي کردم، و اينکه چقدر از من مي ترسد، و از دوست داشتن، و جلو رفتن. قبل از اينکه در افق محو بشوم برگشتم، و براي آخرين بار نگاهش کردم.

چشمهايش را بسته بود، دراز کشيده بود روي شنها، و منتظر موج بعدي بود تا او را با خود ببرد. معني اش را نمي دانستم؛ چشمهايم را باز کردم تا بهتر ببينم، يادم افتاد که من پرنده نيستم، و باز به قعر دنياي خودم سقوط کردم، و حالا نه معني رفتنش را مي دانم و نه اينکه بالاخره موج او را با خود برد يا هنوز همانجا منتظر است، منتظر يک موج ديگر، يا يک منِ ديگر، که حتي با چشمان باز هم از پرواز نمي ترسد...

هیچ کس از گور بر نخواست

جز رویاهای ما!

.

.

.

یک سال دیگه هم گذشت

۱۸ سال!

۱۸

نمیدونم من واسه این عدد گندم یا این عدد واسه من

عيسي درمانگر هيچ دردي نيست...همخوابه ي خدا هم بشوي! تقدست را تنها علامت سوالي به نمايش ميگذارد...

به شانه هايم ميزني

که تنهاييم را تکانده باشي...

به چه دل خوش کرده اي؟

به تکاندن برف از روي شانه هاي ادم برفي؟؟؟!!!

کنار جاده اي روي جدارهء لاکِ يک حلزون سياه قدم مي زنم. در خيال خودم به سمت جلو مي روم، ولي اگر از دورتر مرا نگاه کني حتما مي بيني همينطور که دورِ خودم مي چرخم آرام آرام پايينتر مي روم. کمي جلوتر در سمت ديگر جاده لاشهء سگِ ولگردي افتاده است که بدنش فاسد شده است و بوي گندش همه جا را برداشته است، ولي چشمانش که در تاريکي برق مي زنند به من خيره شده اند. به روبرويش که مي رسم سلام مي کند، و همانجا مقابل او - در سمت مخالف - مي نشينم تا کمي صحبت کنيم.

هم اسم هستيم. در يک سال متولد شده ايم و در يک محله بزرگ شده ايم. چند بار هم در راه مدرسه همديگر را ديده ايم، ولي اين اولين بار است که با هم حرف مي زنيم.  هر دو فهميده ايم که عشق کافي نيست، و هيچ کدام از کتابهاي قصه واقعي نيست. هر دو از خودمان خسته شده ايم. بلند مي شوم و به سمت ديگر جاده مي روم تا با هم دست بدهيم.

با تعجب به هم نگاه مي کنيم. من باورم نمي شود. حالا که نزديکش شده ام  دختر جوانی است هم قد و قوارهء خودم، در لباسها و کفشهاي خودم. مي ترسم به چشمانش نگاه کنم، ولي چاره اي نيست. درست حدس مي زدم، در چشمانش همان حيرتي است که مرا در بر گرفته است. بدون اينکه چيزي بگويد از من دور مي شود و به سمت ديگر جاده مي رود،‌ و دوباره همان لاشهء سگ ولگردي است که گنديده است. سرش را که بر مي گرداند ديگر چشمانش برق نمي زند، آرام به من نگاه مي کند و به راه مي افتد.

در خيال خودم به راهم در سمت مخالف جاده روي جدارهء لاکِ يک حلزون سياه ادامه مي دهم، ولي اگر از دورتر نگاه کني چيزهاي ديگري مي بيني...

من يک خودنويس هستم. بر خلاف اسمم من هيچ وقت براي خودم چيزي نمي نويسم. من يک خودنويس هستم، که هر کسي از کنارم رد مي شود مي تواند مرا به دست بگيرد و دهانم را روي کاغذ فشار دهد و هر چه دلش خواست را با جوهر زبان من بنويسد. همه مي گويند جوهرم مرغوب است، پر رنگ مي نويسد؛ من خودنويس خوبي هستم.

هر خواننده اي که نوشته هاي مرا مي خواند بلافاصله به تعريف و تمجيد از ضخامت مناسب ابتدا و انتهاي کلمات و ظرافت انحناي حروف ريز و درشت مي پردازد و به هر کسي که مرا به دست گرفته غبطه مي خورد و به او مي گويد اگر من دست او بودم چه ها مي نوشت و چگونه کاغذها را يکي پس از ديگري از جملات سياه مي کرد و روزگار مي گذرانيد؛ و کسي که مرا به دست گرفته است در سکوت به سادگي او لبخند مي زند، چون مي داند که هيچ کس تا مرا به دست نگيرد نمي داند که من چه بر سر دستهاي او آورده ام.

او مي داند که من جوهر پس مي دهم. او مي داند که اگر مقدار جوهري که من روي کاغذ به جا مي گذارم انقدر دقيق و به اندازه است به اين دليل نيست که جوهر خوبي دارم، يا هيچ ناخالصي در دلم ندارم؛ من هميشه اضافهء جوهرم را پس مي دهم و دستي را که مرا نگاه داشته است سياه مي کنم. من هم مثل خيلي از خودنويسهاي ديگر به اين کار عادت دارم و هيچ وقت نمي توانم جلوي خودم را نگاه دارم.

اين کسي که مدتي است مرا نگاه داشته است چند بار بعد از اينکه سياهي دستهايش را ديده است مرا رها کرده است، آنها را حسابي شسته است و دوباره مرا با دستان سفيدش برداشته است تا باز هم خودنويسِ او باشم. از اينکه دست به دست بگردم خسته شده ام، دلم مي خواهد اين بار کمي چرخش زبانم را تصحيح کنم، اضافهء جوهرم را روي کاغذ جا بگذارم و انقدر نگران قشنگي نوشته هايم نباشم؛ شايد اگر براي خودم حرفها را زشت تر بنويسم و کلمات را به هم بريزم جوهر کمتري پس بدهم، و اينبار خودم را در دستان او نگه دارم. شايد بتوانم...

ساقیا سایه ی ابرست و بهار و لب جوی

من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی

بوی یک رنگی از این نقش نمی آید خیز

دلق آلوده ی صوفی به می ناب بشوی

سفله طبعست جهان بر کرمش تکیه مکن

ای جهان دیده ثبات قدم از سفله مجوی

دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر

از در عیش در آ و بره عیب مپوی....

اینم از فال امسال

.

.

.

بهار یعنی شروع دوباره

امیدوارم همیشه خوشبخت باشین  و  از اون مهمتر احساس خوشبختی کنین چون به نظر من خوشبختی وجود خارجی نداره

خوشبختی اون احساس خوبیه که ما نسبت به زندگیمون داریم

سال نو مبارک